വിത്തച്ഛൻ വിടവാങ്ങി ======പത്മശ്രീ ചെറുവയൽ രാമൻ – വയനാടൻ മണ്ണിൽ നിന്ന് ലോകത്തെ പഠിപ്പിച്ച കർഷകൻ

 

വയനാടിന്റെ നെല്ലച്ഛൻ വിട പറയുമ്പോൾ, നമ്മൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് ഒരു മനുഷ്യനെ മാത്രമല്ല, ഒരു ജീവിക്കുന്ന ജീൻ ബാങ്കിനെയാണ്.

2026 ഒക്ടോബർ 14. വയനാടിന്റെ കാർഷിക ചരിത്രത്തിലെ ഒരു അധ്യായം അവസാനിച്ചു. പത്മശ്രീ ജേതാവും പാരമ്പര്യ നെൽവിത്ത് സംരക്ഷകനുമായ ചെറുവയൽ രാമൻ (74) കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജ് ആശുപത്രിയിൽ അന്തരിച്ചു. വാർത്ത കേട്ട് ഞെട്ടിയത് വയനാട് മാത്രമല്ല, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കാർഷിക ശാസ്ത്രജ്ഞരും പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകരുമാണ്. കാരണം അദ്ദേഹം ഒരു സാധാരണ കർഷകൻ ആയിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ഒരു കാവലാൾ ആയിരുന്നു.
ആരായിരുന്നു ചെറുവയൽ രാമൻ?
യഥാർത്ഥ പേര് തലക്കര ചെറിയ രാമൻ. വയനാട് മാനന്തവാടിക്കടുത്ത് എടവക പഞ്ചായത്തിലെ കമ്മന എന്ന ചെറിയ ഊരിലെ ചെറുവയൽ കുറിച്യ തറവാട്ടിൽ ജനനം. കുറിച്യ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ട ആദിവാസി കർഷകൻ.

1952 ജൂൺ 6-ന് കേളപ്പന്റെയും തേയിയുടെയും മകനായി ജനിച്ച രാമന്റെ ബാല്യം ദാരിദ്ര്യം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ വയസ്സിൽ പിതാവിനെ പിരിഞ്ഞ് അമ്മാവന്റെ കൂടെയാണ് വളർന്നത്. കമ്മന നവോദയ എൽ.പി. സ്കൂളിൽ അഞ്ചാം ക്ലാസ് വരെ മാത്രമായിരുന്നു ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസം. പത്താം വയസ്സു മുതൽ അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായും കൃഷിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

1969-ൽ ഒരു വഴിത്തിരിവ് വന്നു. എംപ്ലോയ്മെന്റ് എക്സ്ചേഞ്ച് വഴി കണ്ണൂർ ഡി.എം.ഒ ഓഫീസിൽ 150 രൂപ ശമ്പളത്തിൽ വാർഡനായി ജോലി ലഭിച്ചു. അന്ന് 150 രൂപ എന്നത് വലിയ തുകയാണ്. ഊരിലെ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു ജോലിക്ക് പോകാൻ. പക്ഷെ രാമൻ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു – “ഞാൻ പോയാൽ എന്റെ വയലിനെ ആര് നോക്കും?” അന്ന് അദ്ദേഹം ആ സർക്കാർ ജോലി വേണ്ടെന്ന് വച്ചു. ആ ഒരു തീരുമാനമാണ് പിന്നീട് കേരളത്തിന്റെ നെൽവിത്ത് ചരിത്രം തന്നെ മാറ്റിയെഴുതിയത്.
45 വിത്തുകൾ, 45 ജീവനുകൾ
ഇന്ന് നമ്മൾ കടയിൽ നിന്ന് വാങ്ങുന്ന അരി മിക്കതും ഹൈബ്രിഡ് ആണ്. കൂടുതൽ വിളവ് കിട്ടും, പക്ഷെ കൂടുതൽ വളവും കീടനാശിനിയും വേണം. രുചി കുറവാണ്, പ്രതിരോധശേഷി കുറവാണ്.

ചെറുവയൽ രാമൻ ചെയ്തത് ഇതിന് നേർവിപരീതമാണ്. അദ്ദേഹം ഒരു ഹൈബ്രിഡ് വിത്ത് പോലും തന്റെ വയലിൽ കയറ്റിയില്ല. തലമുറകളായി തന്റെ സമുദായം കൈമാറി വന്ന 45 മുതൽ 55 വരെ നാടൻ നെൽവിത്തുകൾ അദ്ദേഹം സംരക്ഷിച്ചു.

അതിൽ ചിലത് കേട്ടാൽ തന്നെ കൗതുകം തോന്നും:

1. തവളക്കണ്ണൻ: പച്ചത്തവളയുടെ കണ്ണിന്റെ നിറമുള്ള നെല്ല്.
2. ഗന്ധകശാല: വയനാടിന്റെ സുഗന്ധ നെല്ല്. ചോറു വെക്കുമ്പോൾ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം.
3. വെളിയൻ: വെള്ളം കുറഞ്ഞാലും വിളയുന്ന വരൾച്ചയെ അതിജീവിക്കുന്ന നെല്ല്.
4. തൊണ്ടി, ചെമ്പകം, മുള്ളൻകായമ: ഓരോന്നിനും ഓരോ കാലാവസ്ഥയോട് പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള കഴിവ്.

ഇന്ന് ലോകത്ത് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം വലിയ പ്രശ്നമാകുമ്പോൾ, ഈ നാടൻ വിത്തുകളാണ് നമ്മുടെ രക്ഷ. കാരണം ഇവ പ്രകൃതിയോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടവയാണ്. ഒരു വിത്ത് വെള്ളപ്പൊക്കത്തെ അതിജീവിക്കും, മറ്റൊന്ന് വരൾച്ചയെ. ഈ വൈവിധ്യമാണ് ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷ.

എം.എസ്. സ്വാമിനാഥൻ ഗവേഷണ നിലയത്തിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ചെറുവയൽ രാമൻ ഒരു വ്യക്തിയല്ല, ഒരു ജീവിക്കുന്ന ജീൻ ബാങ്കാണ് എന്ന്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശാസ്ത്രം – പുസ്തകത്തിലില്ലാത്ത ശാസ്ത്രം
ഏറ്റവും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിത്ത് സൂക്ഷിപ്പ് രീതിയാണ്. നമ്മൾ ഇന്ന് കോൾഡ് സ്റ്റോറേജും സയൻസും പറയുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം പിന്തുടർന്നത് ആദിവാസി അറിവാണ്.

വിളവെടുത്ത നെല്ലിനെ അദ്ദേഹം ഒരാഴ്ച വെയിലും മഞ്ഞും കൊള്ളിക്കും. പിന്നീട് മുളംകൂട് ചൂടാക്കി, വെയിലിന്റെ ചൂടോടെ തന്നെ നെല്ലിനെ അതിൽ സംഭരിക്കും. വൈക്കോൽ കൊണ്ട് കൂടാരം പോലെ കെട്ടിയുണ്ടാക്കുന്ന ‘വിത്തുകൂട’യും അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.

ഈ രീതിയിൽ സൂക്ഷിച്ചാൽ പുഴുങ്ങിക്കുത്തിയ അരി പോലും കേടാകില്ല, വിത്തിന്റെ മുളയ്ക്കൽ ശേഷി രണ്ട് വർഷം വരെ നഷ്ടപ്പെടില്ല. ഒരു രൂപയുടെ കീടനാശിനി പോലും ഇല്ലാതെ.

ഇന്ന് കാർഷിക സർവകലാശാലകളിൽ നിന്ന് വിദ്യാർത്ഥികളും ഗവേഷകരും നിത്യേന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുരയിടം സന്ദർശിക്കാൻ വന്നിരുന്നത് ഈ അറിവ് പഠിക്കാനാണ്.
അംഗീകാരങ്ങളുടെ തിളക്കം
തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും അംഗീകാരത്തിനായി അദ്ദേഹം കൃഷി ചെയ്തില്ല. എന്നിട്ടും അംഗീകാരങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ തേടി വന്നു.
• 2011: ഹൈദരാബാദിൽ നടന്ന ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണത്തിനായുള്ള പതിനൊന്ന് രാജ്യങ്ങളുടെ അന്താരാഷ്ട്ര സമ്മേളനത്തിൽ കേരളത്തിലെ കർഷകരെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. • 2016: കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ പ്ലാന്റ് ജീനോം സേവിയർ അവാർഡ് (സസ്യജനുസ്സുകളുടെയും കർഷകരുടെ അവകാശങ്ങളുടെയും സംരക്ഷണ അതോറിറ്റി ഏർപ്പെടുത്തിയത്). കേന്ദ്ര കൃഷി മന്ത്രി രാധാ മോഹൻ സിംഗിൽ നിന്ന് ഏറ്റുവാങ്ങി. • 2023: രാജ്യത്തിന്റെ പരമോന്നത സിവിലിയൻ ബഹുമതികളിൽ ഒന്നായ പത്മശ്രീ. കൃഷി മേഖലയിലെ സമഗ്ര സംഭാവന പരിഗണിച്ചായിരുന്നു ഇത്. • 2024: കേരള സർക്കാർ ഏർപ്പെടുത്തിയ പ്രഥമ ഉമ്മൻ ചാണ്ടി കാർഷിക പുരസ്കാരം.
പത്മശ്രീ കിട്ടിയ ദിവസവും അദ്ദേഹം വയലിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു. ഡൽഹിയിൽ പോയി അവാർഡ് വാങ്ങാൻ കോട്ടും സ്യൂട്ടും ഇടാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ചാണ് അദ്ദേഹം രാഷ്ട്രപതി ഭവനിൽ കയറിയത്.
അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ച ജീവിത ദർശനം
ചെറുവയൽ രാമനോട് ഒരിക്കൽ ഒരു മാധ്യമപ്രവർത്തകൻ ചോദിച്ചു, “നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഈ വിത്ത് സൗജന്യമായി എല്ലാവർക്കും കൊടുക്കുന്നത്? നിങ്ങൾക്ക് കോടീശ്വരനാകാമായിരുന്നില്ലേ?”

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ മറുപടി ഇതായിരുന്നു: “വിത്ത് വിറ്റാൽ കാശ് കിട്ടും, പക്ഷെ വിത്ത് കൊടുത്താൽ തലമുറ കിട്ടും. വിത്ത് എന്ന് പറയുന്നത് എന്റെ സ്വത്തല്ല, അത് പ്രകൃതിയുടെ സ്വത്താണ്. അത് വിറ്റ് കാശാക്കാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ല.”

ഇതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തത്വശാസ്ത്രം. കൃഷി എന്നത് ലാഭത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ബിസിനസ് അല്ല, അത് ഒരു സംസ്കാരമാണ്, ഒരു ആരാധനയാണ്.

ഇന്ന് കർഷകർ കൃഷി ഉപേക്ഷിച്ച് റിസോർട്ടിന് സ്ഥലം കൊടുക്കുന്ന കാലത്ത്, “ഈ ചേറ് എന്റെ അമ്മയാണ്, അമ്മയെ വിൽക്കുമോ?” എന്ന് ചോദിക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് തന്നെയാണ് വയനാടിന്റെ ഭാഗ്യം.
നമുക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?
രാമേട്ടൻ പോയി. പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുളംകൂടയിലെ 45 വിത്തുകൾ ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്. ആ വിത്തുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, അത് തിരിച്ചു കിട്ടില്ല.

കേരളത്തിലെ ഓരോ കാർഷിക സർവകലാശാലയും, ഓരോ കൃഷിഭവനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിത്തുകൾ സംരക്ഷിക്കണം. അത് ഒരു മ്യൂസിയത്തിൽ വെക്കാനുള്ളതല്ല, വയലിൽ വിതയ്ക്കാനുള്ളതാണ്.

പുതിയ തലമുറയിലെ കർഷകർ ഒരു സെന്റ് സ്ഥലത്തെങ്കിലും ഒരു നാടൻ വിത്ത് വിതയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. അത് ഗന്ധകശാല ആയാലും തവളക്കണ്ണൻ ആയാലും.

ചെറുവയൽ രാമൻ എന്ന മനുഷ്യൻ മരിച്ചു എന്ന് പറയുന്നത് തെറ്റാണ്. അദ്ദേഹം ഒരു വിത്തായി മാറി. മണ്ണിൽ വീണു. ഇനി ആ വിത്ത് മുളയ്ക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ മനസ്സിലാണ്.

ആ മുളംകൂട ഇന്ന് ശൂന്യമല്ല. അത് നിറയെ ഓർമ്മകളും പ്രതീക്ഷകളുമാണ്.പത്മശ്രീ ചെറുവയൽ രാമൻ – വയനാടൻ മണ്ണിൽ നിന്ന് ലോകത്തെ പഠിപ്പിച്ച കർഷകൻ

വയനാടിന്റെ നെല്ലച്ഛൻ വിട പറയുമ്പോൾ, നമ്മൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് ഒരു മനുഷ്യനെ മാത്രമല്ല, ഒരു ജീവിക്കുന്ന ജീൻ ബാങ്കിനെയാണ്.

2026 ഒക്ടോബർ 14. വയനാടിന്റെ കാർഷിക ചരിത്രത്തിലെ ഒരു അധ്യായം അവസാനിച്ചു. പത്മശ്രീ ജേതാവും പാരമ്പര്യ നെൽവിത്ത് സംരക്ഷകനുമായ ചെറുവയൽ രാമൻ (74) കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജ് ആശുപത്രിയിൽ അന്തരിച്ചു. വാർത്ത കേട്ട് ഞെട്ടിയത് വയനാട് മാത്രമല്ല, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കാർഷിക ശാസ്ത്രജ്ഞരും പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകരുമാണ്. കാരണം അദ്ദേഹം ഒരു സാധാരണ കർഷകൻ ആയിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ഒരു കാവലാൾ ആയിരുന്നു.
ആരായിരുന്നു ചെറുവയൽ രാമൻ?
യഥാർത്ഥ പേര് തലക്കര ചെറിയ രാമൻ. വയനാട് മാനന്തവാടിക്കടുത്ത് എടവക പഞ്ചായത്തിലെ കമ്മന എന്ന ചെറിയ ഊരിലെ ചെറുവയൽ കുറിച്യ തറവാട്ടിൽ ജനനം. കുറിച്യ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ട ആദിവാസി കർഷകൻ.

1952 ജൂൺ 6-ന് കേളപ്പന്റെയും തേയിയുടെയും മകനായി ജനിച്ച രാമന്റെ ബാല്യം ദാരിദ്ര്യം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ വയസ്സിൽ പിതാവിനെ പിരിഞ്ഞ് അമ്മാവന്റെ കൂടെയാണ് വളർന്നത്. കമ്മന നവോദയ എൽ.പി. സ്കൂളിൽ അഞ്ചാം ക്ലാസ് വരെ മാത്രമായിരുന്നു ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസം. പത്താം വയസ്സു മുതൽ അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായും കൃഷിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

1969-ൽ ഒരു വഴിത്തിരിവ് വന്നു. എംപ്ലോയ്മെന്റ് എക്സ്ചേഞ്ച് വഴി കണ്ണൂർ ഡി.എം.ഒ ഓഫീസിൽ 150 രൂപ ശമ്പളത്തിൽ വാർഡനായി ജോലി ലഭിച്ചു. അന്ന് 150 രൂപ എന്നത് വലിയ തുകയാണ്. ഊരിലെ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു ജോലിക്ക് പോകാൻ. പക്ഷെ രാമൻ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു – “ഞാൻ പോയാൽ എന്റെ വയലിനെ ആര് നോക്കും?” അന്ന് അദ്ദേഹം ആ സർക്കാർ ജോലി വേണ്ടെന്ന് വച്ചു. ആ ഒരു തീരുമാനമാണ് പിന്നീട് കേരളത്തിന്റെ നെൽവിത്ത് ചരിത്രം തന്നെ മാറ്റിയെഴുതിയത്.
45 വിത്തുകൾ, 45 ജീവനുകൾ
ഇന്ന് നമ്മൾ കടയിൽ നിന്ന് വാങ്ങുന്ന അരി മിക്കതും ഹൈബ്രിഡ് ആണ്. കൂടുതൽ വിളവ് കിട്ടും, പക്ഷെ കൂടുതൽ വളവും കീടനാശിനിയും വേണം. രുചി കുറവാണ്, പ്രതിരോധശേഷി കുറവാണ്.

ചെറുവയൽ രാമൻ ചെയ്തത് ഇതിന് നേർവിപരീതമാണ്. അദ്ദേഹം ഒരു ഹൈബ്രിഡ് വിത്ത് പോലും തന്റെ വയലിൽ കയറ്റിയില്ല. തലമുറകളായി തന്റെ സമുദായം കൈമാറി വന്ന 45 മുതൽ 55 വരെ നാടൻ നെൽവിത്തുകൾ അദ്ദേഹം സംരക്ഷിച്ചു.

അതിൽ ചിലത് കേട്ടാൽ തന്നെ കൗതുകം തോന്നും:

1. തവളക്കണ്ണൻ: പച്ചത്തവളയുടെ കണ്ണിന്റെ നിറമുള്ള നെല്ല്.
2. ഗന്ധകശാല: വയനാടിന്റെ സുഗന്ധ നെല്ല്. ചോറു വെക്കുമ്പോൾ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം.
3. വെളിയൻ: വെള്ളം കുറഞ്ഞാലും വിളയുന്ന വരൾച്ചയെ അതിജീവിക്കുന്ന നെല്ല്.
4. തൊണ്ടി, ചെമ്പകം, മുള്ളൻകായമ: ഓരോന്നിനും ഓരോ കാലാവസ്ഥയോട് പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള കഴിവ്.

ഇന്ന് ലോകത്ത് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം വലിയ പ്രശ്നമാകുമ്പോൾ, ഈ നാടൻ വിത്തുകളാണ് നമ്മുടെ രക്ഷ. കാരണം ഇവ പ്രകൃതിയോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടവയാണ്. ഒരു വിത്ത് വെള്ളപ്പൊക്കത്തെ അതിജീവിക്കും, മറ്റൊന്ന് വരൾച്ചയെ. ഈ വൈവിധ്യമാണ് ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷ.

എം.എസ്. സ്വാമിനാഥൻ ഗവേഷണ നിലയത്തിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ചെറുവയൽ രാമൻ ഒരു വ്യക്തിയല്ല, ഒരു ജീവിക്കുന്ന ജീൻ ബാങ്കാണ് എന്ന്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശാസ്ത്രം – പുസ്തകത്തിലില്ലാത്ത ശാസ്ത്രം
ഏറ്റവും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിത്ത് സൂക്ഷിപ്പ് രീതിയാണ്. നമ്മൾ ഇന്ന് കോൾഡ് സ്റ്റോറേജും സയൻസും പറയുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം പിന്തുടർന്നത് ആദിവാസി അറിവാണ്.

വിളവെടുത്ത നെല്ലിനെ അദ്ദേഹം ഒരാഴ്ച വെയിലും മഞ്ഞും കൊള്ളിക്കും. പിന്നീട് മുളംകൂട് ചൂടാക്കി, വെയിലിന്റെ ചൂടോടെ തന്നെ നെല്ലിനെ അതിൽ സംഭരിക്കും. വൈക്കോൽ കൊണ്ട് കൂടാരം പോലെ കെട്ടിയുണ്ടാക്കുന്ന ‘വിത്തുകൂട’യും അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.

ഈ രീതിയിൽ സൂക്ഷിച്ചാൽ പുഴുങ്ങിക്കുത്തിയ അരി പോലും കേടാകില്ല, വിത്തിന്റെ മുളയ്ക്കൽ ശേഷി രണ്ട് വർഷം വരെ നഷ്ടപ്പെടില്ല. ഒരു രൂപയുടെ കീടനാശിനി പോലും ഇല്ലാതെ.

ഇന്ന് കാർഷിക സർവകലാശാലകളിൽ നിന്ന് വിദ്യാർത്ഥികളും ഗവേഷകരും നിത്യേന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുരയിടം സന്ദർശിക്കാൻ വന്നിരുന്നത് ഈ അറിവ് പഠിക്കാനാണ്.
അംഗീകാരങ്ങളുടെ തിളക്കം
തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും അംഗീകാരത്തിനായി അദ്ദേഹം കൃഷി ചെയ്തില്ല. എന്നിട്ടും അംഗീകാരങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ തേടി വന്നു.
• 2011: ഹൈദരാബാദിൽ നടന്ന ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണത്തിനായുള്ള പതിനൊന്ന് രാജ്യങ്ങളുടെ അന്താരാഷ്ട്ര സമ്മേളനത്തിൽ കേരളത്തിലെ കർഷകരെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. • 2016: കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ പ്ലാന്റ് ജീനോം സേവിയർ അവാർഡ് (സസ്യജനുസ്സുകളുടെയും കർഷകരുടെ അവകാശങ്ങളുടെയും സംരക്ഷണ അതോറിറ്റി ഏർപ്പെടുത്തിയത്). കേന്ദ്ര കൃഷി മന്ത്രി രാധാ മോഹൻ സിംഗിൽ നിന്ന് ഏറ്റുവാങ്ങി. • 2023: രാജ്യത്തിന്റെ പരമോന്നത സിവിലിയൻ ബഹുമതികളിൽ ഒന്നായ പത്മശ്രീ. കൃഷി മേഖലയിലെ സമഗ്ര സംഭാവന പരിഗണിച്ചായിരുന്നു ഇത്. • 2024: കേരള സർക്കാർ ഏർപ്പെടുത്തിയ പ്രഥമ ഉമ്മൻ ചാണ്ടി കാർഷിക പുരസ്കാരം.
പത്മശ്രീ കിട്ടിയ ദിവസവും അദ്ദേഹം വയലിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു. ഡൽഹിയിൽ പോയി അവാർഡ് വാങ്ങാൻ കോട്ടും സ്യൂട്ടും ഇടാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ചാണ് അദ്ദേഹം രാഷ്ട്രപതി ഭവനിൽ കയറിയത്.
അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ച ജീവിത ദർശനം
ചെറുവയൽ രാമനോട് ഒരിക്കൽ ഒരു മാധ്യമപ്രവർത്തകൻ ചോദിച്ചു, “നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഈ വിത്ത് സൗജന്യമായി എല്ലാവർക്കും കൊടുക്കുന്നത്? നിങ്ങൾക്ക് കോടീശ്വരനാകാമായിരുന്നില്ലേ?”

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ മറുപടി ഇതായിരുന്നു: “വിത്ത് വിറ്റാൽ കാശ് കിട്ടും, പക്ഷെ വിത്ത് കൊടുത്താൽ തലമുറ കിട്ടും. വിത്ത് എന്ന് പറയുന്നത് എന്റെ സ്വത്തല്ല, അത് പ്രകൃതിയുടെ സ്വത്താണ്. അത് വിറ്റ് കാശാക്കാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ല.”

ഇതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തത്വശാസ്ത്രം. കൃഷി എന്നത് ലാഭത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ബിസിനസ് അല്ല, അത് ഒരു സംസ്കാരമാണ്, ഒരു ആരാധനയാണ്.

ഇന്ന് കർഷകർ കൃഷി ഉപേക്ഷിച്ച് റിസോർട്ടിന് സ്ഥലം കൊടുക്കുന്ന കാലത്ത്, “ഈ ചേറ് എന്റെ അമ്മയാണ്, അമ്മയെ വിൽക്കുമോ?” എന്ന് ചോദിക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് തന്നെയാണ് വയനാടിന്റെ ഭാഗ്യം.
നമുക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?
രാമേട്ടൻ പോയി. പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുളംകൂടയിലെ 45 വിത്തുകൾ ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്. ആ വിത്തുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, അത് തിരിച്ചു കിട്ടില്ല.

കേരളത്തിലെ ഓരോ കാർഷിക സർവകലാശാലയും, ഓരോ കൃഷിഭവനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിത്തുകൾ സംരക്ഷിക്കണം. അത് ഒരു മ്യൂസിയത്തിൽ വെക്കാനുള്ളതല്ല, വയലിൽ വിതയ്ക്കാനുള്ളതാണ്.

പുതിയ തലമുറയിലെ കർഷകർ ഒരു സെന്റ് സ്ഥലത്തെങ്കിലും ഒരു നാടൻ വിത്ത് വിതയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. അത് ഗന്ധകശാല ആയാലും തവളക്കണ്ണൻ ആയാലും.

ചെറുവയൽ രാമൻ എന്ന മനുഷ്യൻ മരിച്ചു എന്ന് പറയുന്നത് തെറ്റാണ്. അദ്ദേഹം ഒരു വിത്തായി മാറി. മണ്ണിൽ വീണു. ഇനി ആ വിത്ത് മുളയ്ക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ മനസ്സിലാണ്.

ആ മുളംകൂട ഇന്ന് ശൂന്യമല്ല. അത് നിറയെ ഓർമ്മകളും പ്രതീക്ഷകളുമാണ്.