സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസിന്റെ സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ബാല്യം. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ ഭീതിദമായ ദിനങ്ങൾ. സ്വന്തം നാട്ടിൽ വിദേശിയായി മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടതിന്റെ വേദന. ഒടുവിൽ ഇന്ത്യൻ ദേശീയപതാകയേന്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആഹ്ലാദത്തിലേക്ക് നടന്നുകയറിയ ജീവിതം. ചരിത്രത്തിന്റെ അപൂർവമായ അനുഭവങ്ങൾ നെഞ്ചിലേറ്റിയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതകഥയാണിത്.
ചെർപ്പുളശ്ശേരി: ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ നാം വായിച്ചറിഞ്ഞ നേതാജി സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസ് ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ മുന്നിൽ ഒളിച്ചുകളിക്കുന്ന കുസൃതിക്കാരനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് അതൊരു അത്ഭുതമായിരിക്കും. എന്നാൽ പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ ചെർപ്പുളശ്ശേരി കാറൽമണ്ണയിലെ പൊതുവാട്ടിൽ രാധയുടെ ബാല്യകാല ഓർമ്മകളിൽ അങ്ങനെയൊരു സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസുണ്ട്.
ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രത്തിലെ ഉജ്ജ്വലമായ അധ്യായമായ ആസാദ് ഹിന്ദ് ഫൗജിന്റെയും നേതാജിയുടെയും ജീവിതവുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തിയ കുടുംബത്തിലാണ് രാധയുടെ ബാല്യം കടന്നുപോയത്.
തായ്‌ലൻഡിൽ ജനിച്ച രാധയെ നാരായണിക്കുട്ടി പൊതുവാൾസ്യാരും കൃഷ്ണപ്പൊതുവാളും ദത്തെടുക്കുകയായിരുന്നു. കേരളത്തിന്റെ സോപാനസംഗീത പാരമ്പര്യത്തിലെ അതുല്യപ്രതിഭയായ ഞെരളത്ത് രാമപ്പൊതുവാളുടെ സഹോദരിയായിരുന്നു നാരായണിക്കുട്ടി. ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ ആർമിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന നാരായണിക്കുട്ടിക്കൊപ്പം ബാങ്കോക്കിലെ ഐ.എൻ.എ. ക്യാമ്പിലായിരുന്നു രാധയുടെ കുട്ടിക്കാലം.
അവിടെ നേതാജി സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസ് വെറുമൊരു സ്വാതന്ത്ര്യസമര നായകനായിരുന്നില്ല. ആ കുടുംബത്തിലെ ഒരംഗത്തെപ്പോലെ സ്നേഹവും കരുതലും പകർന്നുനൽകിയ വ്യക്തിയായിരുന്നു.
തൂണിന് പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന നേതാജി
ലക്ഷക്കണക്കിന് ഇന്ത്യക്കാരുടെ മനസ്സിൽ വിപ്ലവത്തിന്റെ അഗ്നി പകർന്ന നേതാജിക്ക് മറ്റൊരു മുഖം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടികളെ സ്നേഹിക്കുകയും അവരോടൊപ്പം കളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വാത്സല്യനിധിയായ മനുഷ്യന്റെ മുഖം.
കുട്ടിയായിരുന്ന രാധയെ തൂണിന് പിന്നിൽ ഒളിച്ചുനിന്ന് പേടിപ്പിക്കുകയും പിന്നീട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കളിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന നേതാജിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ അവർ പലപ്പോഴും പങ്കുവെച്ചിരുന്നു.
അദ്ദേഹം വലിയൊരു വ്യക്തിയാണെന്നും എല്ലാവരും ആദരിക്കുന്ന നേതാവാണെന്നും അന്നേ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിലും രാധയുടെ മനസ്സിൽ അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തോടെ കളിപ്പിക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ നേതാജി രാധയ്ക്ക് ഒരു നാണയം സമ്മാനിച്ചു. അതിന്റെ മൂല്യം തിരിച്ചറിയാനുള്ള പ്രായമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾ നൽകിയ അമൂല്യസമ്മാനമെന്ന നിലയിൽ അതു കരുതലോടെ സൂക്ഷിച്ചു.
പക്ഷേ വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും ആ നാണയം എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
അന്ന് ഏറെനേരം കരഞ്ഞതിനെക്കുറിച്ച് രാധ പിന്നീട് പലതവണ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ലോകചരിത്രത്തിൽ ഇടംനേടിയ ഒരു മഹാനായ നേതാവിൽനിന്ന് ലഭിച്ച സമ്മാനം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ വേദനയായിരുന്നു അത്. പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ കണ്ണുനീർ ഓർമ്മകളിൽ വറ്റിയിരുന്നില്ല.
ബോംബുകളുടെ മുഴക്കത്തിനിടയിലെ ബാല്യം
രാധയുടെ കുട്ടിക്കാലം കളിചിരികളുടെ മാത്രം കാലമായിരുന്നില്ല. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരത നേരിട്ടനുഭവിച്ച ബാല്യം കൂടിയായിരുന്നു.
ബാങ്കോക്കിൽ ബോംബാക്രമണങ്ങൾ നടന്നിരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ മരപ്പലകകൾ പാകിയ കെട്ടിടങ്ങൾക്കടിയിൽ ഭയത്തോടെ ഒളിച്ചിരുന്ന അനുഭവങ്ങൾ രാധ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മുകളിൽ യുദ്ധവിമാനങ്ങളുടെ ഇരമ്പൽ. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പതിക്കാവുന്ന ബോംബുകൾ. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രായത്തിൽ മരണഭീതിയോടെ കഴിഞ്ഞ രാത്രികൾ.
മറ്റു കുട്ടികൾ കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി ബാല്യം ആഘോഷിച്ചപ്പോൾ രാധയ്ക്ക് യുദ്ധത്തിന്റെ ശബ്ദവും ഭയവും നിറഞ്ഞ ഓർമ്മകളാണ് ലഭിച്ചത്.
ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ അന്താരാഷ്ട്ര അധ്യായങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യംവഹിച്ച തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലെ യുദ്ധകാല ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം ആ ബാലികയുടെ അനുഭവങ്ങളിലും പതിഞ്ഞിരുന്നു.
സ്വന്തം നാട്ടിൽ അന്യയായ പെൺകുട്ടി
ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള വർഷങ്ങളിലാണ് രാധ കേരളത്തിലെത്തിയത്.
തായ്‌ലൻഡിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന പെൺകുട്ടിക്ക് കേരളത്തിന്റെ മണ്ണും ഭാഷയും ജീവിതരീതികളും ആദ്യം അപരിചിതമായിരുന്നു. അതിലേറെ വേദനിപ്പിച്ചത് വിദേശിയെന്ന പേരിൽ നേരിടേണ്ടിവന്ന അകൽച്ചയായിരുന്നു.
മനുഷ്യരെ ജന്മദേശത്തിന്റെയും വംശത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ വേർതിരിച്ചുനിർത്തിയിരുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിൽ രാധയ്ക്കും ചില വിലക്കുകളും അവഗണനകളും അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നു.
ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ച കുടുംബത്തിൽ വളർന്നിട്ടും ഇന്ത്യയിലെത്തിയപ്പോൾ അന്യയായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ വൈരുധ്യം അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ വേദനാജനകമായ അനുഭവമായിരുന്നു.
എന്നാൽ ആ വേദനകൾക്കിടയിലും സ്നേഹത്തിന്റെയും മനുഷ്യനന്മയുടെയും ഒരു പുതിയ അധ്യായം രാധയെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കൈയിൽ ദേശീയപതാക നൽകിയ ബാലൻ മാഷ്
രാധയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള ഓർമ്മകളിലൊന്ന് ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യദിനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്.
പൂക്കാട്ടിരി സ്കൂളിലെ അധ്യാപകനായ ബാലൻ മാഷാണ് ആ ഓർമ്മയിലെ നായകൻ.
സ്വാതന്ത്ര്യാഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടന്ന ഘോഷയാത്രയിൽ ബാലൻ മാഷ് രാധയുടെ കൈയിൽ ദേശീയപതാക നൽകി. എന്നിട്ട് അവളെ ഘോഷയാത്രയുടെ മുൻനിരയിൽ നിർത്തി.
ആ കൊച്ചുപെൺകുട്ടി ഇന്ത്യൻ ത്രിവർണപതാകയേന്തി മുന്നിൽ നടന്നു.
ജന്മംകൊണ്ട് തായ്‌ലൻഡുകാരിയായിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സുകൊണ്ട് ഇന്ത്യയെ സ്വന്തം നാടായി സ്വീകരിച്ച രാധയ്ക്ക് അതൊരു സാധാരണ ഘോഷയാത്രയായിരുന്നില്ല.
അവൾക്ക് അത് സ്വന്തം സ്വത്വം തിരിച്ചുകിട്ടിയ നിമിഷമായിരുന്നു.
ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമായിരിക്കുന്നു. ഇനി നീയും ഈ നാടിന്റെ മകളാണ് എന്ന അംഗീകാരമായിരുന്നു ആ ദേശീയപതാക.
അതിനേക്കാൾ ഹൃദയസ്പർശിയായ മറ്റൊരു സംഭവവും ബാലൻ മാഷുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുണ്ട്.
“ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രയായി. ഇനി നിനക്ക് അമ്പലത്തിലും കയറാം.”
ഈ വാക്കുകളോടെ ബാലൻ മാഷ് രാധയുടെ കൈപിടിച്ച് ക്ഷേത്രത്തിനകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
അന്നുവരെ അനുഭവിച്ചിരുന്ന അകൽച്ചയ്ക്കും വിലക്കുകൾക്കും മുന്നിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്.
സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് ഒരു രാജ്യത്തിന് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൽനിന്ന് ലഭിച്ച മോചനം മാത്രമല്ലെന്നും ഒരു മനുഷ്യന് അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം കൂടിയാണെന്നും ആ അനുഭവം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
അന്ന് രാധയ്ക്ക് ഇന്ത്യ ഒരു ഭൂപടത്തിലെ രാജ്യമെന്നതിലുപരി സ്വന്തം മാതൃരാജ്യമായി മാറി.
ജന്മദിനമറിയാത്ത ജീവിതം
രാധയുടെ ജീവിതത്തിൽ കൗതുകകരവും അതേസമയം നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്നതുമായ മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്.
സ്വന്തം ജനനത്തീയതി പോലും അവർക്ക് കൃത്യമായി അറിയില്ല.
എൺപത്തിരണ്ടു വയസ്സുണ്ടെന്നാണ് അവർ മുമ്പ് വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ജനനരേഖകളുടെ അഭാവത്തിൽ കൃത്യമായ പ്രായം ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും ജന്മദിനം ആഘോഷിച്ചതായും ഓർമ്മയില്ല.
എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യദിനം അവരുടെ ഓർമ്മകളിൽ സ്വന്തം ജന്മദിനത്തേക്കാൾ വലിയ സ്ഥാനമാണ് നേടിയിരുന്നത്.
സ്വന്തം ജനനത്തീയതി അറിയാത്ത ഒരാൾക്ക് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യദിനം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ഓർമ്മയായി മാറിയെന്നത് എത്രയോ അർത്ഥവത്താണ്.
കാറൽമണ്ണയുടെ സ്വന്തം രാധ
ബാങ്കോക്കിലെ യുദ്ധകാല ക്യാമ്പുകളിൽനിന്ന് കേരളത്തിന്റെ ഗ്രാമീണജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തിയ ആ പെൺകുട്ടി പിന്നീട് പൂർണമായും പാലക്കാടിന്റെ മകളായി മാറി.
ഇന്ന് ചെർപ്പുളശ്ശേരിക്കടുത്ത കാറൽമണ്ണയിലെ വീട്ടിൽ മകൾ ശ്രീലതയ്ക്കും മരുമകൻ ഐ. ആർ. പ്രസാദിനുമൊപ്പമാണ് രാധയുടെ ജീവിതം.
കാലം അവരുടെ ഓർമ്മകളിൽ മങ്ങലേൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ആവേശത്തോടെ ആവർത്തിച്ചുപറഞ്ഞിരുന്ന നേതാജിയുടെ കഥകളും യുദ്ധകാല അനുഭവങ്ങളും ഇന്ന് പഴയതുപോലെ ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
എന്നാൽ ആരോടും പരാതിയില്ല. ആരോടും പരിഭവമില്ല.
ജീവിതം സമ്മാനിച്ച സ്നേഹവും വേദനയും അവഗണനയും അംഗീകാരവുമെല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി സ്വീകരിച്ച ഒരമ്മയായി അവർ വീട്ടിലിരിക്കുന്നു.
ഒരുകാലത്ത് സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസിന്റെ സമീപത്ത് ഓടിക്കളിച്ചിരുന്ന ആ ബാലികയാണ് ഇന്ന് കാറൽമണ്ണയിലെ ഈ അമ്മയെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ചരിത്രപ്രാധാന്യം കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞുവരുന്നു.
ചരിത്രം മറക്കാൻ പാടില്ലാത്ത ജീവിതം
ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ ചരിത്രം പറയുമ്പോൾ നേതാക്കന്മാരെയും സമരങ്ങളെയും ജയിലറകളെയും രക്തസാക്ഷികളെയുമാണ് നാം പ്രധാനമായും ഓർക്കാറുള്ളത്.
എന്നാൽ ആ ചരിത്രത്തിന്റെ അരികുകളിൽ ഇനിയും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടാത്ത നിരവധി മനുഷ്യജീവിതങ്ങളുണ്ട്.
അത്തരത്തിലൊന്നാണ് പൊതുവാട്ടിൽ രാധയുടേത്.
നേതാജിയെ നേരിട്ടുകണ്ട ബാല്യം, ഐ.എൻ.എ. ക്യാമ്പിലെ ജീവിതം, യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീതി, ജന്മദേശത്തുനിന്നുള്ള പറിച്ചുനടൽ, സ്വന്തം നാട്ടിൽ നേരിട്ട അവഗണന, ഒടുവിൽ ദേശീയപതാകയിലൂടെ ലഭിച്ച ആത്മാഭിമാനം — ഇതെല്ലാം ചേർന്നതാണ് രാധയുടെ ജീവിതം.
ഡോ. പി. മുരളി മോഹൻ