അച്ഛനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു മകളുടെ കണ്ണുനീരും രോഷവും നിശ്ചയദാർഢ്യവും നീതിക്കായുള്ള പോരാട്ടമായി മാറുമ്പോൾ, അത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം വേദനയല്ല; സമൂഹത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഉണർത്തുന്ന ചരിത്രമായി മാറുകയാണ്.
കൊച്ചി: രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, പുലർച്ചെ രണ്ടരയോടെ ഉണ്ടായ വാഹനാപകടത്തിൽ ഒരു മകൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് സ്വന്തം അച്ഛനെയാണ്. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തണലും കരുത്തും സ്നേഹവുമായിരുന്നു ആ അച്ഛൻ. ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ആ തണൽ ഇല്ലാതായപ്പോൾ ഭദ്രകീർത്തി എന്ന മകളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞത് തീരാത്ത ദുഃഖം മാത്രമായിരുന്നില്ല. നീതി നിഷേധിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്കയും അതിനെതിരായ അടങ്ങാത്ത രോഷവുമായിരുന്നു.
അപകടത്തിൽപ്പെട്ട കാർ ഓടിച്ചിരുന്നത് ജഡ്ജിയുടെ മകനായ പതിനേഴുകാരനാണെന്നും ഇയാളെ പൊലീസ് സ്റ്റേഷൻ ജാമ്യത്തിൽ വിട്ടയച്ചെന്നുമുള്ള വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവന്നതോടെ സംഭവം വലിയ ചർച്ചയായി. നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണോ എന്ന ചോദ്യം സമൂഹമനസ്സാക്ഷിക്കു മുന്നിൽ ഉയർന്നു.
എന്നാൽ ഈ സംഭവത്തെ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തിയത് ഭദ്രകീർത്തി എന്ന മകളുടെ പ്രതികരണങ്ങളാണ്.
അവൾ കരഞ്ഞു. അവൾ രോഷാകുലയായി. അവൾ ചോദ്യം ചെയ്തു. പക്ഷേ അവൾ പിന്മാറിയില്ല.
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു മകളുടെ ഹൃദയം പൊട്ടുന്ന വേദനയുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛനോടുള്ള അളവറ്റ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. അതിലുപരി, നീതി ലഭിക്കണമെന്ന ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
ചിലർ അതിനെ അതിവൈകാരികത എന്നു വിളിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഇവിടെ ആ അതിവൈകാരികത തന്നെയാണ് നീതിക്കായുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയായി മാറിയത്.
കാരണം, ഭദ്രകീർത്തിയുടെ വാക്കുകൾ വെറുമൊരു പ്രതിഷേധമായിരുന്നില്ല. അച്ഛനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു മകളുടെ ഉള്ളിൽനിന്നുയർന്ന നിലവിളിയായിരുന്നു അത്. അധികാരത്തിന്റെയും സ്വാധീനത്തിന്റെയും മുന്നിൽ സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവന് വിലയില്ലാതാകരുതെന്ന ശക്തമായ ഓർമപ്പെടുത്തലായിരുന്നു.
നിയമസംവിധാനത്തിന്റെ നിസ്സംഗതയെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ അവൾക്ക് വലിയ രാഷ്ട്രീയപിന്തുണയോ അധികാരമോ ആവശ്യമായിരുന്നില്ല. അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നത് അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹവും നഷ്ടത്തിന്റെ വേദനയും അനീതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കാനുള്ള ധൈര്യവുമായിരുന്നു.
ആ കണ്ണുനീർ പ്രതിഷേധമായി. ആ പ്രതിഷേധം ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദമായി. ആ ശബ്ദം അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കെത്തി.
ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ ഭദ്രകീർത്തിക്ക് പിന്തുണയുമായി രംഗത്തെത്തിയതിന്റെ പിന്നിലും ഈ വികാരത്തിന്റെ ശക്തിയുണ്ട്. അവളുടെ വാക്കുകളിൽ അവർ കണ്ടത് സ്വന്തം അച്ഛനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പെൺകുട്ടിയെ മാത്രമല്ല, നീതിക്കായി പോരാടുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ മുഖമാണ്.
പൊലീസിന്റെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും നടപടികൾ കൂടുതൽ ശക്തമാകണമെന്ന ആവശ്യം ഉയരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ഭദ്രകീർത്തിയുടെ ഇടപെടൽ പൊതുശ്രദ്ധ നേടിയിരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ പോരാട്ടത്തിന് ലഭിക്കുന്ന ജനപിന്തുണ നീതിപൂർവവും സുതാര്യവുമായ അന്വേഷണത്തിന്റെ ആവശ്യകത കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നു.
ഇവിടെ ഓർക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്.
വികാരപ്രകടനം ദൗർബല്യമാണെന്ന് കരുതുന്നവർക്കുള്ള മറുപടിയാണ് ഭദ്രകീർത്തി. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ അടക്കാനാവാത്ത വേദന തന്നെയാണ് സമൂഹത്തെ ചലിപ്പിക്കുന്നത്. കണ്ണുനീരിനും ഒരു രാഷ്ട്രീയമുണ്ട്. രോഷത്തിനും ഒരു സാമൂഹികദൗത്യമുണ്ട്. നീതിക്കുവേണ്ടി ഉയരുന്ന വികാരഭരിതമായ ശബ്ദത്തിന് അധികാരത്തിന്റെ അടഞ്ഞ വാതിലുകളിൽ മുട്ടാനുള്ള കരുത്തുണ്ട്.
അതേസമയം, ഈ പോരാട്ടം ആരെയെങ്കിലും നിയമത്തിനു മുമ്പേ കുറ്റവാളിയായി പ്രഖ്യാപിക്കാനുള്ളതല്ല. അപകടത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സാഹചര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവർക്കെതിരെ നിയമാനുസൃത നടപടി ഉറപ്പാക്കാനും സ്വാധീനങ്ങൾക്കതീതമായി നീതി നടപ്പാക്കാനുമുള്ളതാണ്.
ഭദ്രകീർത്തിയുടെ പോരാട്ടം വിജയിക്കേണ്ടത് അവൾക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല. നാളെ സമാനമായ ദുരന്തത്തിൽ അച്ഛനെയോ അമ്മയെയോ മക്കളെയോ നഷ്ടപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു കുടുംബത്തിന് നീതിക്കായി ഇത്രയധികം നിലവിളിക്കേണ്ടിവരാതിരിക്കാനാണ്.
അച്ഛനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ഒരു നിയമത്തിനും കഴിയില്ല. എന്നാൽ അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് നീതി ലഭിച്ചുവെന്ന ആശ്വാസമെങ്കിലും ആ മകൾക്ക് നൽകാൻ നിയമവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് കഴിയണം.
ഭദ്രകീർത്തി ഇന്ന് ഒരു പേര് മാത്രമല്ല. അനീതിക്കു മുന്നിൽ തലകുനിക്കാത്ത ഒരു മകളുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്.
അവളുടെ കണ്ണുനീർ തോൽവിയുടേതല്ല. അവളുടെ രോഷം വെറും വൈകാരിക പ്രകടനവുമല്ല. അത് നീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു മകളുടെ അവകാശപ്രഖ്യാപനമാണ്.
ഒരു മകളുടെ കണ്ണുനീരിന് നീതിയുടെ വിലയുണ്ടെന്ന് തെളിയിക്കേണ്ടത് ഇനി നിയമസംവിധാനമാണ്.
— ഡോക്ടർ പി മുരളി മോഹൻ
അനുഗ്രഹ വിഷൻ ന്യൂസ്