മാണിക്കവാസഗർ മുതൽ ഇന്നുവരെ; ഭഗവാന്റെ കയ്യൊപ്പെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന തിരുവാസകത്തിന്റെ കഥ
ചിദംബരം: ചിദംബരത്തെത്തുന്ന ഓരോ ഭക്തന്റെയും കാതിൽ പലവട്ടം പതിക്കുന്ന വാക്കാണ് ‘തിരുച്ചിത്രമ്പലം’. ദീക്ഷിതർമാർ പരസ്പരം കൈകൂപ്പി അഭിവാദ്യം ചെയ്യുമ്പോഴും തിരുവാസകത്തിലെ കീർത്തനങ്ങൾ ആലപിക്കുന്നതിന് മുമ്പും ശേഷവും ഈ വാക്ക് ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു സാധാരണ അഭിവാദ്യവാക്കിനപ്പുറം ചിദംബരത്തിന്റെ ആത്മീയതയും ശൈവപാരമ്പര്യവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിശുദ്ധവാക്യമായാണ് ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.
‘തിരു + ചിത് + അംബരം’ — വിശുദ്ധമായ ബോധത്തിന്റെ ആകാശം എന്ന അർത്ഥമാണ് ഈ വാക്കിന് നൽകപ്പെടുന്നത്. ആ വിശുദ്ധമായ ചിദാകാശത്തിന്റെ ഉടയോൻ ചിദംബരനാഥനാണെന്നാണ് ശൈവവിശ്വാസം.
മാണിക്കവാസഗറും തിരുവാസകത്തിന്റെ പിറവിയും
ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ശൈവഭക്തകവിയായ മാണിക്കവാസഗറുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് ‘തിരുച്ചിത്രമ്പലം’ എന്ന വാക്കിന്റെ ആത്മീയചരിത്രം പറയപ്പെടുന്നത്.
പാണ്ഡ്യരാജാവിന്റെ മന്ത്രിയായിരുന്ന മാണിക്കവാസഗർ പിന്നീട് രാജപദവി ഉപേക്ഷിച്ച് ശൈവസന്യാസിയായി മാറിയെന്നാണ് പാരമ്പര്യം. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനകാലത്ത് ചിദംബരത്ത് താമസിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹം ചിദംബരനാഥനെ സ്തുതിച്ച് നിരവധി കീർത്തനങ്ങൾ ആലപിച്ചിരുന്നുവെന്നും വിശ്വാസമുണ്ട്.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം വൃദ്ധനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ മാണിക്കവാസഗറുടെ കീർത്തനങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അവ ഓലയിൽ പകർത്തിയെടുക്കാൻ അനുവാദം ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. മാണിക്കവാസഗർ പാടിയ വരികളെല്ലാം ആ വൃദ്ധൻ എഴുതി എടുത്തു.
പിന്നീട് അദ്ദേഹം അവിടെ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി.
പിറ്റേന്ന് ക്ഷേത്രനട തുറന്നപ്പോൾ പൂജാരിമാർ കണ്ടത് ഭഗവാന്റെ സന്നിധിയിൽ ഒരു ഓലക്കെട്ടായിരുന്നു. മാണിക്കവാസഗർ തലേദിവസം പാടിയ കീർത്തനങ്ങൾ അതിലുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ അവസാനം ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നുവെന്നാണ് പാരമ്പര്യകഥ:
“മാണിക്കവാസഗർ ഓത, തിരുച്ചിത്രമ്പലമുടയോൻ എഴുതിയത്.”
അഥവാ, മാണിക്കവാസഗർ പാടിയത് തിരുച്ചിത്രമ്പലത്തിന്റെ ഉടയോനായ ഞാൻ എഴുതിയത് എന്നർത്ഥം.
തന്റെ അരികിലിരുന്ന് കീർത്തനങ്ങൾ എഴുതിയെടുത്തത് സാക്ഷാൽ ചിദംബരനാഥനായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ മാണിക്കവാസഗർ ഭക്തിയിൽ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുവെന്നും തുടർന്ന് ഭഗവാനിൽ ലയിച്ചുവെന്നുമാണ് വിശ്വാസം.
മാണിക്കവാസഗർ പാടി ഭഗവാൻ തന്നെ എഴുതിയെടുത്തതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന ആ കീർത്തനങ്ങൾ പിന്നീട് ‘തിരുവാസകം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായി.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ‘തിരുച്ചിത്രമ്പലം’ എന്ന് പറയുന്നത്?
തിരുവാസകം പാരായണം ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പും ശേഷവും ‘തിരുച്ചിത്രമ്പലം’ ഉച്ചരിക്കുന്ന പതിവ് പിന്നീട് ശൈവപാരമ്പര്യത്തിൽ വിശുദ്ധമായ ആചാരമായി മാറിയെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്.
രണ്ട് ശൈവസന്യാസിമാർ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടുമ്പോഴും ബഹുമാനസൂചകമായി “തിരുച്ചിത്രമ്പലം” എന്ന് അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നതും പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ഇത് ഒരാളെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നതിലുപരി, “നിന്റെ മനസ്സ് ഭഗവാന്റെ ഇരിപ്പിടമാണ്” എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു.
മനസ്സിലെ കളങ്കങ്ങളും തിന്മകളും വേദനകളും അകന്ന് ശുദ്ധമായ ബോധം നിറയുന്ന അവസ്ഥയാണ് ‘തിരുച്ചിത്രമ്പലം’ എന്ന ആശയത്തിന്റെ ആന്തരിക അർത്ഥമെന്നും ആത്മീയ വ്യാഖ്യാനമുണ്ട്.
തിരുമുറൈയുടെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ കഥ
തമിഴ് ശൈവഭക്തിസാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന അധ്യായവും ചിദംബരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
രാജരാജ ചോഴന്റെ കാലത്ത് നാടോടിഗായകർ ആലപിച്ചിരുന്ന ശൈവഭക്തിഗാനങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടനായ രാജാവ് അവയുടെ ഉറവിടം അന്വേഷിച്ചതായാണ് ചരിത്രപാരമ്പര്യം. പിന്നീട് തിരുനരെയൂരിലെ നമ്പി ആണ്ടാർ നമ്പി എന്ന പണ്ഡിതന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ പഴയ ശൈവഗ്രന്ഥങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു.
ചിദംബരത്തിലെ ഒരു രഹസ്യ അറയിൽ അപ്പർ, സംബന്ധർ, സുന്ദരർ തുടങ്ങിയ നായന്മാരുടെ കൃതികൾ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന വിവരം ലഭിച്ചതായും തുടർന്ന് രാജരാജ ചോഴൻ അവ വീണ്ടെടുത്തതായും പാരമ്പര്യം പറയുന്നു.
എന്നാൽ അറ തുറന്നപ്പോൾ അവിടെ കണ്ടത് കാലപ്പഴക്കത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായിരുന്നു. ചിതൽപ്പുറ്റുകളും മണ്ണും ഈർപ്പവും താളിയോലകളെ ബാധിച്ചിരുന്നു.
അവയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച കൃതികൾ പിന്നീട് പന്ത്രണ്ട് തിരുമുറൈകളായി ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ടു. അപ്പർ, സംബന്ധർ, സുന്ദരർ എന്നിവരുടെ ഭക്തിഗാനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഭാഗങ്ങൾ തേവാരം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. മാണിക്കവാസഗറുടെ തിരുവാസകവും തിരുക്കോവയ്യാറും എട്ടാം തിരുമുറൈയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി.
ഈ ചരിത്രസംഭവമാണ് രാജരാജ ചോഴന് ‘തിരുമുറൈ കണ്ട ചോഴൻ’ എന്ന വിശേഷണം ലഭിക്കാൻ കാരണമായതെന്നും പറയപ്പെടുന്നു.
ചിദംബരത്തിന്റെ മറ്റൊരു രഹസ്യം
“ചിദംബരം എന്നത് ഒരു ക്ഷേത്രം മാത്രമല്ല; അത് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ചിദാകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്.”
ചിദംബരത്തിന്റെ ആത്മീയതയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ദീക്ഷിതർ ശില്പി പങ്കുവെച്ചതായി പറയപ്പെടുന്ന ഈ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്.
മനുഷ്യശരീരം ക്ഷേത്രമാണെങ്കിൽ അതിനുള്ളിലെ മനസ്സിനെ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയായി കാണാം. സൃഷ്ടിയും സ്ഥിതിയും തിരോഭാവവും സംഹാരവും അനുഗ്രഹവും എല്ലാം മനുഷ്യന്റെ മനസ്സെന്ന സഭയിൽ തന്നെ സംഭവിക്കുന്നുവെന്നതാണ് ഇതിന്റെ ആത്മീയ വ്യാഖ്യാനം.
അതിനുള്ളിൽ ആനന്ദനടനം ആടുന്ന നടരാജനെ സ്മരിക്കുമ്പോൾ ‘തിരുച്ചിത്രമ്പലം’ എന്ന വാക്കിന് മറ്റൊരു ആഴവും ലഭിക്കുന്നു.
കണ്ണുകൾ കാണുന്നതല്ല, മനസ്സാണ് കാഴ്ചയെ നിർവചിക്കുന്നത്
ചിദംബരത്തിന്റെ ആത്മരഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ പാരമ്പര്യകഥയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സന്ദേശം മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയെക്കുറിച്ചാണ്.
മനസ്സ് മങ്ങിയാൽ കാഴ്ചകളും മങ്ങും. മനസ്സ് തെളിഞ്ഞാൽ കാഴ്ചകൾക്ക് മറ്റൊരു അർത്ഥം ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചിദംബരത്തെ കാണാൻ കണ്ണുകൾ മാത്രം പോരെന്നും ശുദ്ധമായ മനസ്സിന്റെ കണ്ണുകൾ കൂടി തുറക്കണമെന്നും ആത്മീയപാരമ്പര്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ചിദംബരം ഒരു സ്ഥലമല്ല. ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ഉള്ളിൽ തന്നെയുള്ള ഒരു വിശുദ്ധ ഇടമാണ്.
തിരുച്ചിത്രമ്പലം — വിശുദ്ധമായ ബോധത്തിന്റെ ആകാശം.
അതിന്റെ ഉടയോൻ — ചിദംബരനാഥൻ.
മാണിക്കവാസഗർ പാടി ഭഗവാൻ തന്നെ എഴുതിയതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന തിരുവാസകത്തിന്റെ കഥയും, നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കിപ്പുറം വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട തിരുമുറൈകളുടെ ചരിത്രവും, ഇന്നും ചിദംബരത്തിൽ മുഴങ്ങുന്ന ‘തിരുച്ചിത്രമ്പലം’ എന്ന വിശുദ്ധവാക്കും ചേർന്ന് തമിഴ് ശൈവപാരമ്പര്യത്തിന്റെ അതുല്യമായൊരു ആത്മീയ അധ്യായമായി തുടരുന്നു.
“തിരുച്ചിത്രമ്പലം…”
ചിദംബരത്തിന്റെ നടയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ആ വാക്ക് ഒരഭിവാദ്യം മാത്രമല്ല;
മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ ദൈവസാന്നിധ്യമുണ്ടെന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണ്.